Մարզասրահում…

Ստանիսլավսկին ասում էր` Театр начинается с вешелки, իսկ ես աում եմ` կանացի մարզասրահը սկսվում է հանդերձարանից: Անհավանական խմորումներ են այնտեղ տեղի ունենում: Խմորի դարդից իրենց անխնա կոտորելուն տված կանայք փորձում են ապացուցել՝ ով հարևանին, ով ամուսնուն, ով տեգրոջ կնոջը (ինչ լավ ա` ես տեգոր կին չունեմ), որ ինքը կամային անձնավորություն է: «Շուտով կտեսնեք` ինչ ծիտ […]

Read More Մարզասրահում…

Զգուշացե՛ք, հարևանները…

Մեր թվարկությունից առաջ՝ անցյալ կյանքում, երբ ես դեռ հին տներն էի, իսկ հարևաններն էլ կատարում էին բնությունից իրենց տրված միակ կարևոր ֆունկցիան՝ գիտեին ամենը բոլորի մասին, երբ աղջիկ տանելու, տղա ունենալու, կարմիր խնձորի սեղանները անպակաս էին մեր մուտքից, երբ ես պատրաստվում էի ամուսնանալ, ու մինչ մենք պլանավորում էինք, որ համեստ հարսանիք ենք անելու, պապաս հանկարծակի […]

Read More Զգուշացե՛ք, հարևանները…

Ծնողական չատ կամ պիես անվերջ գործողություններով

2018թ. մայիսին, երբ Կիպրոսի անգիտակից արևի շողերը խփել էին գլխիս, երբ Միջերկրականի աղի ջուրը Ավանի Աղի հանքի ազդեցությունն  էր  տվել իմ լարված գիտակցությանը, երբ ոտքերս մխրճվել էին տաք ավազի մեջ՝ անջատելով ուղեղիս բոռդ համակարգիչը, և երբ հեռախոսս լիցքավորվել էր թանկ ու կրակ ինտերնետով՝ մեկ գեգաբայթը 15 եվրո, ես կատարեցի կյանքում ամենաճիշտ ու լուրջ որոշումներից մեկը՝ […]

Read More Ծնողական չատ կամ պիես անվերջ գործողություններով

ՈՒստա Սմբո

1979թ.  սեպտեմբերին, երբ Ուստա Սմբոն, այն ժամանակներում դեռ Սմբատ Կառլենի Արևշատյան, Վայոց Ձորի Սերս գյուղից եկավ Երևան սովորելու, տակավին 17 տարեկան էր: Ավարտել էր տեղի դպրոցը: Մաթեմատիկայից դասարանում ամենահզորն էր, իսկ մայրենիից անպատմելի խոցելին: Սիրում էր աշխարհագրության ուսուցիչ՝ ընկեր Պատվականյանի մեծ աղջկան՝ ՎԻԿՏՈՐԻԱՅԻՆ, ա՛յո, հենց անվան համար:   -Գեղեցիկ  է չէ՞ հնչում, աղջի՛կ ջան, Վիկտորիա՜… […]

Read More ՈՒստա Սմբո

Մասնագիտությամբ քաղաքագետ, ծագումով իտալացի, արմատներով հայ՝ պարսկահայ, համաստեղությամբ կույս, կենդանակերպով սպիտակ փափլիկ ճագար՝ Էմիլիոն Լոնդոնից տեղափոխվեց Գյումրի՝ կամավորական աշխատանքի: Իտալացի հայրը՝ Տոնինոն, տնեցիների համար Տոնի,  դժկամությամբ ընդունեց այդ փաստը, իսկ այ պարսկահայ մոր համար ևս մեկ առիթ էր Հայաստան այցելելու և տեղի արժան ղարաբաղյան նուռը վայելելու համար: Գյումրիում Էմիլիոին դիմավորեցին սրտաբաց ու դռնբաց: Հյուրասիրեցին հազար […]

Read More

Երգ` մոռացված հեռախոսի ու ոստիկան Սաքոների մասին

Փառահեղ աշնանային մի առավոտ, երբ օրը դեռ չէր սկսվել, բայց ես արդեն խմել էի սուրճս, երբ գիտեի, թե ինչ ենք ուտելու ճաշին, բայց տակավին ոչինչ չէի պատրաստել, երբ սուրիահայ Մարալին պիտի հանդիպեի, իսկ նա այդ մասին դեռ տեղյակ չէր, երբ սրտումս գարուն-ամառ էր, բայց դրսում երկարաթև եղանակ, և վերջապես երբ կատուն ճոնն էր, շունն էլ […]

Read More Երգ` մոռացված հեռախոսի ու ոստիկան Սաքոների մասին

Կատուն, որը ուզում էր մարդ դառնալ…

Մի օր կատուն որոշեց մարդ դառնալ: Հավես չուներ էլ մլավելու: Հոգնել էր քաղաքի փողոցներով, լքված բակերով թրև գալուց: Հոգնել էր կատվային կյանքից: Փիսո- փիսո խաղալուց: Կամ քշում էին, կամ վատ նշան համարում, կամ էլ բակի երեխեքն էին լարում: Իսկ «զիբիլի կատու» արտահայտությունը վիրավորել էր մինչև հոգու խորքը: Մի խոսքով կատուն հիասթափության մեջ խրված էր: Պիտի՛ […]

Read More Կատուն, որը ուզում էր մարդ դառնալ…